80 ihtilalinden önce babamın " Memlekete gidelim,başımıza bir şey gelecekse orda gelsin."demesiyle Ankara'dan Balıkesir'e tayin istemesi sonucu Mart 80'de burda dünyaya gözlerimi açmışım. Bu yüzden Ankara'da doğma fırsatını kaçırmışım.
Ailesi tarafından hiç okula gönderilmeyen bir annem ve ilkokulu dışardan bitiren bir babam var.
Hep uysal,sakin,kendi halinde bir çocuk ve öğrenci oldum.
Ailemizde, halamın üniversiteye giden,yaşları benden epey büyük üç kızı vardı.İzmir'de yaşarlardı.Ben küçük bir kızken tatillerde alıp götürürlerdi beni İzmir'e.Orada onlarla geçirdiğim zamanlar sanırım benim için çok değerliydi.Çoğu anımı hatırlıyorum hala.
En büyük ablam Özgül,bir hafta sonu işlerini bitirip Gümüldür'de kiralanan eve gelirken benim için bir mayo getirmişti.Benim için aldığı o mayoyu görünce o kadar heyecanlanmış ve mutlu olmuştum ki! O hafta sonu ablam bana yüzmeyi öğretmişti.Onun sayesinde hala boğulmayacak kadar yüzebiliyorum denizde...
ne kadar güzel bir anı.. insanın sevildiğini hatırlaması çok özel.. biliyo musun.. bizi biz yapan tüm değerleri hep çocukluğumuzda alıyor muşuz.. sanırım siz de yaşadığınız o güzel anlarla şekillendiniz. ve böyle güzel bir yüreğiniz oluştu...
YanıtlaSilEvet,bizi şu anki bildiğimiz biz yapan çocukluğun ilk yıllarında şekillenirmiş.Ancak insan güzel anıların yanısıra üzüntü verenleri daha çok hatırlıyor,bilinçaltı buna göre şekillendiriyor bizi,gelecekte hayatımıza giren insanları buna göre seçiyoruz diye düşünüyorum.
Silgünaydın :)
YanıtlaSil